Rubber Johnny

4 jaar geleden kwam Chris Cunningham met een lichtelijk verontrustende promo voor het dubbelalbum “Drukqs” van Aphex Twin op de proppen.
Een duister en enigmatisch filmpje dat meer weg had van een koortsachtige hallucinatie dan een promo en absoluut naar meer deed smaken.
Dat vond Cunningham blijkbaar ook dus werkte hij de promo in de tussenliggende vier jaar uit tot een video van 6 minuten.

Aan alle vragen en verwarring die de promo opriep wordt resoluut een einde gemaakt door de synopsis die Warp Films ons verschaft.

“Johnny is a hyperactive, shape-shifting mutant child, kept locked away in a basement. With only his feverish imagination and his terrified dog for company, he finds ways to amuse himself in the dark.”

Men verwacht naar aanleiding van deze synopsis een wat narratiever werk dan we gewoon zijn van Cunningham, maar na het bekijken van Rubber Johnny, is al snel duidelijk dat de synopsis zowaar meer vertelt dan de video zelf.
Het begint allemaal nog wel met een dialoog tussen Johnny (gespeeld door Chris Cunningham zelf) en een man buiten beeld die niet echt te beschuldigen is van expressief stemgebruik, maar dat terzijde. De rest van het filmpje is echter niet meer dan een muziekvideo waarin Johnny uit zijn dak gaat op de muziek van Aphex Twin.
Dit alles nauwgezet gemonteerd op het nummer ‘Afx237 V7’.

“Geen probleem” zou je denken, Cunningham staat toch voornamelijk bekend om zijn visuele kracht, maar op dat front stelt Rubber Johnny misschien nog wel het meest teleur.
De meeste beelden zijn simpelweg niet aantrekkelijk. Lo-fi nightvision DV materiaal is ook niet bepaald het toppunt van esthetiek, zeker niet door de connotaties met het verschrikkelijke Blairwitch Project.
De lichamelijke vervormingen van Johnny lijken het resultaat van ongeïnspireerd plugin gebruik, waarbij je als kijker nooit het gevoel krijgt dat hij daadwerkelijk over enig soort rubberachtige of vorm-veranderende kwaliteiten beschikt.
Ook de laserstralen die Johnny lijkt te kunnen afschieten en terug te kaatsen, ontstijgen het niveau van de gemiddelde B-film niet en zien er jammer genoeg hopeloos cheesy uit.
Chris Cunningham heeft zich After Effects meester gemaakt en we zullen het weten ook.


Er zijn wel degelijk fragmenten uit de video die indruk weten te maken.
Naast de ijzersterke unheimische beelden die we al kenden uit de promo, zijn er nog een aantal korte sequenties die sterk overeenkomen met het bizarre artwork uit het boekje dat de dvd vergezelt.

Met een glasplaat, wat kippenvlees, verschillende lichaamsdelen en slim digitaal maskeer werk bereikt Cunningham hier wel een maximaal effect dat voornamelijk op de lachspieren werkt.

Zo moet de hele film natuurlijk niet al te serieus genomen worden.
Rubber Johnny is echter geen hoogvlieger in het oeuvre van Cunningham. Daarvoor is het te ongebalanceerd en bevat het te veel losse flodders. Bovendien bloedt de video op jammerlijke wijze dood op het eind.
Zonder enige vorm van climax of welke denkbare reden dan ook is de video plotsklaps afgelopen.

Het feit dat Cunningham het ook nodig achtte om het nummer van Aphex Twin te verknippen, doet de te verwaarlozen spanningsboog al helemaal de nek om.

In een recent interview met Pitchfork gaf Cunningham overigens ook te kennen dat hij nog minuten materiaal had om te monteren, maar dat het hem allemaal te lang zou gaan duren.
Zonder het boekje met artwork achtte hij Rubber Johnny ook niet waardig om uit te brengen.

Warp Films wist op basis van Cunninghams reputatie nog behoorlijk wat hype te scheppen rond Rubber Johnny en brengt de dvd aan de man als experimentele korte film, maar dat lijkt mij toch echt een eufemisme voor “gemankeerde muziek video die verdacht onaf lijkt”.

Bas van Huizen